GO INTER TO EMBRACE YOUR KNOWLEDGE WITH WWW.DEKGOINTER.COM

ดิฉันได้เดินทางกลับไปยังสหรัฐอเมริกาเพื่อทำงานวิจัยต่อ แต่ด้วยความโศกเศร้าที่รู้อย่างกระทันหัน ทำให้ดิฉันต้องต่อสู้กับโรคนอนไม่หลับ หรือ Insomnia ประมาณว่าเวลาที่คนอื่นตื่น ดิฉันจะนอน เวลานอนดิฉันจะตื่น ช่วงกลางคืนนอนไม่หลับ ไปหลับอีกทีช่วงเช้ามืด และตื่นมาอีกทีบ่ายสองหรือบ่ายสามโมง เป็นอยู่อย่างนั้นประมาณสองเดือนครึ่ง เลยรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วที่จะต้องเป็นแบบนี้ ในที่สุดดิฉันก็ตัดสินใจจะเดินทางกลับ

เมื่อย่างเข้าเดือนที่หก ก่อนกลับดิฉันได้ติดต่อไปหาเพื่อนซึ่งไปทำวิจัยที่เมืองวอชิงตันดีซี เพื่อจะไปเยี่ยมเยือน ดิฉันเดินทางด้วยเครื่องบินจากแอตแลนต้าไปลงสนามบินที่วอชิงตันดีซี เพื่อไปเยี่ยมเพื่อนที่ดีซี  ดิฉันมีโอกาสไปเดินเที่ยวพิพิธภัณฑ์หลายๆแห่ง โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์สมิทโซเนี่ยน ปกติดิฉันเป็นคนไม่ได้สนใจกิจกรรมในลักษณะนี้มาก่อน  แต่เมื่อมีโอกาสได้เยี่ยมชมแล้ว ดิฉันก็ชอบ และถือเป็นกิจกรรมประจำที่จะต้องทำ เมื่อไหร่ก็ตามที่มีการเดินทางไปต่างประเทศ เพราะในพิพิธภัณฑ์นั้นเต็มไปด้วยความรู้ที่ไม่เคยเห็นและรับรู้มาก่อน เมื่อศึกษามากขึ้นก็จะเข้าใจวัฒนธรรมหรือชาติพันธุ์ของประเทศนั้นๆดีขึ้น

พอไม่มีอะไรจะดูแล้ว ดิฉันก็เลยชวนเพื่อนไปนิวยอร์ค เพื่อนของเพื่อนทักว่าจะไหวเหรอ น่ากลัวออก ไปกันสองคน และเป็นผู้หญิงทั้งคู่ เพื่อนของเพื่อนเป็นคนที่ตั้งรกรากอยู่ที่สหรัฐอเมริกา เกริ่นด้วยความเป็นห่วง แต่ดิฉันก็ตัดสินใจไปกันสองคน การเดินทางจากดีซีไปนิวยอร์คคือการนั่งรถบัส ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าเป็นรถของบริษัทของคนจีนทีทำ
ธุรกิจในย่านไชน่าทาวน์เมืองดีซี ค่าโดยสารประมาณ 20 เหรียญ ซึ่งมันไม่แพงมาก ขึ้นรถบัสประมาณ 5 ทุ่มเดินทางถึงนิวยอร์คประมาณตีห้า สะโหลสะเหลกันสองคน ก่อนมาเราได้จองที่พักในโรงแรมย่าน Avenue ซอยประมาณ หนึ่งร้อยกว่าๆ ราคาที่พักในนิวยอร์คแพงมาก เลยจำเป็นต้องเลือกที่ๆคิดว่าจ่ายได้ ซึ่งก็อยู่ห่างใจกลางเมืองนิวอร์คออกไป พอเราลงจากรถบัส ประหนึ่งราวกำลังแสดงหนังฮอลลีวู้ด ยังไงยังงั้นเลย เดินลงไปที่สถานีรถไฟใต้ดิน  ก็เจอบรรยากาศ ประหนึ่งกำลังถ่ายทำภาพยนตร์ ในนั้นพบคนดำนอนอยู่ในสถานี เหมือนคนไร้ที่พักอาศัย ดิฉันกับเพื่อนก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ใจดีสู้เสือ สักพัก เราก็ขึ้นรถไฟใต้ดินและไปออกที่สถานีที่ใกล้กับโรงแรมที่พัก ใช้เวลาเอ้อระเหยด้วยการเดินไปเดินมาแถบนั้นฆ่าเวลา จนกระทั่งโรงแรมเปิดจึงได้เช็คอินเข้าพัก

สิ่งหนึ่งที่เราสัมผัสได้ในระหว่างอยู่นิวยอร์คคือเสียงไซเรน ที่มีตลอดเวลาแทบจะทุก 15 นาทีก็ว่าได้ มันช่างเป็นเมืองที่เหมือนหนังฮอลลีวู้ดประเภทแอคชั่นจริงๆ
แต่อยู่ไปสักพัก ด้วยความเคยชินเราก็จะคุ้นเคยกับเสียงไซเรน โดยแทบจะไม่ได้สนใจเสียงที่ได้ยินอีก ดิฉันท่องเที่ยวเมืองนิวยอร์คกับเพื่อนประมาณ สามวัน
แล้วก็เดินทางกลับวอชิงตันดีซี ด้วยรถบัสเหมือนเดิม ถือว่าเป็นทริปที่ประทับใจ ได้เห็นหลายๆอย่างของประเทศอเมริกา ขนาดลอร่าเองยังเอ่ยปากว่า เธอเป็นคนอเมริกันแท้ๆ แต่เธอยังไม่มีโอกาสไปที่วอชิงตันดีซีและนิวยอร์คเลย

ดิฉันได้ร่ำลาลอร่า ก่อนเดินทางกลับเธอเลี้ยงส่งดิฉันด้วยการพาไปทานอาหารร้านเม็กซิกัน และมอบการ์ดให้ดิฉัน ซึ่งก็เป็นสิ่งที่น่ารักที่ดิฉันพบในเพื่อนต่างชาติคนนี้ แต่น่าเสียดายด้วยภาระกิจต่างๆ และการขาดการติดต่อไป เราก็เลยไม่ได้พบกันอีกเลย

บรรณาธิการเด็กโกอินเตอร์

Dek go inter